Gisteren maakte ik enkele tekeningen om de buurtbewoners een plezier te doen. Het waren werken van weleer en de menselijke emoties welke gretig aftrek vonden onder de armen, rijken en iedereen gelijk. Het was een fijne gedachte en ik draaide me nog een keertje om. Geboren in 1971 moest ik mij al vaak omgedraaid hebben, heel vaak. Maar daar wilde ik niet meer over nadenken, dat was het verleden van het verleden.
Gisteren voelde ik mij namelijk een kunstenaar, de kunstenaar waarvan ik altijd gedroomd heb. Toch heb ik nooit enige opleiding gevolgd, geen cursus om te leren tekenen heeft ooit mijn pad gekruist en tot nog toe heb ik geen enkele les gevolgd om mijn kwaliteiten nog verder uit te diepen. Alles is geheel op eigen kracht ontstaan en gevormd. De enige criticaster welke mijn hand gevormd hebben was mijn eigen fantasie. Zelfs de buurtbewoners konden mij niet weerhouden om het pad in te slaan wat ik nu gevolgd heb.Het pad was zwaar en onweerstaanbaar.
Met vereende krachten stootte ik door naar ongekende hoogtepunten en bereikte ik diepere dalen welke menselijk onmogelijk waren.Ik kon het verleden overzien en de toekomst voorzien, maar het heden bleef nog lange tijd gehuld in een dichte mist. Gisteren klaarde deze eindelijk op en kon ik de wereld overzien zoals deze aan mijn voeten lag. Ik nam het kronkelende pad en begon te wandelen. Momenteel wandel ik nog steeds en ik vind het uitermate gezellig als je meewandelt. Kom je mee?